Staying Afloat Together
Een afstudeeropdracht voor S4aF?
Met Peter de Vries zat ik een jaar geleden op een terras in Enschede. We bespraken mijn idee S4af dat ik wilde verwoorden in een boek. Peter is Assistant Professor, Psychology of Conflict, Risk and Safety bij de Universiteit Twente. Hij vond het een interessant idee omdat het een geïsoleerd leven community betrof op de oceaan. In zo’n gemeenschap spelen allebei vraagstukken rond conflicten en veiligheid. Hij heeft ook een achtergrond in de maritieme sector – dat speelde, denk ik, ook mee
Niet lang daarna had ik een email in mijn inbox. Hij had een opdrachtbeschrijving voor een student geschreven: ‘Ships 4 a Future – the Psychology of Isolated Communities (Internship)’. Of ik mij kon vinden in de tekst? Ik was direct enthousiast. Twee maanden later volgde een tweede bericht: ‘Ik wil je hierbij even laten weten dat ik een student heb gevonden die zeer geïnteresseerd is in de stage, Saranki’.
Saranki heeft vervolgens een literatuuronderzoek gedaan voor S4aF (Boekonderzoek: groepspsychologie, golven en de zon – Ships 4 a Future). Haar rapport gaf mij veel inzicht in de sociaal-psychologische aspecten; bood concrete aanknopingspunten voor mijn verhaal. Zij zocht een afstudeeropdracht. Ik opperde: je kan afstuderen op een geïsoleerd levende community, ik kan je alleen niet begeleiden. Peter wilde optreden als begeleider. Zo geschiedde: er was een afstudeerder op het S4aF onderwerp! (ik had dit van te voren nooit kunnen bedenken).
De scriptie
Op 26 augustus presenteerde Saranki haar resultaten in een zaal op de Universiteit Twente. De titel van haar scriptie: Staying Afloat Together: Social Resilience and Stability in Long-Term Isolated Maritime Communities’ Het was een heldere presentatie. Duidelijk en goed gestructureerd. De middag werd afgesloten met het overhandigen van haar diploma. Ze kreeg een mooi cijfer.
In de woorden van Saranki – zij kan dat beter dan ik – de samenvatting:
The thesis explores the socio-psychological conditions necessary to ensure that future maritime communities’ function in a socially resilient and stable manner in the long term. It proposes a conceptual framework to enhance social resilience and stability in long-term isolated maritime environments, synthesizing literature from diverse domains such as floating communities, Antarctic research stations, and space missions. Central to the inquiry is the exploration of social-psychological factors that underpin community resilience and stability. The findings reveal that social resilience is not merely a product of isolated conditions but emerges from the intricate interplay of collective elements, highlighting the significance of a shared identity, shared responsibilities/tasks, legitimacy of rules, hybrid governing, and accessible communal and private spaces in fostering socially resilient and stable communities at sea.
De scriptie van Saranki is zal binnenkort online beschikbaar zijn.
Saranki heeft een aantal sociaalpsychologische mechanismen beschreven: sociale identiteit, groepsdynamica en conflicten, pro-sociaal bedrag, beleid en routines.
Voordat ik de resultaten noem, is het goed om te vermelden:
‘Much existing research on floating housing or living focuses on technology, architecture, climate adaptation, or ecological sustainability. Little is yet known about the social-psychological aspects of large-scale and/or long-term floating developments.’
Er is weinig onderzoek gedaan naar het sociaalpsychologische functioneren van geïsoleerd levende gemeenschappen en al helemaal niet de type gemeenschap die ik beschrijf in het verhaal: een gemengde groep van werknemers, onderzoekers, kunstenaars en vrijwilligers. In dit opzicht heeft Saranki een ‘onontgonnen gebied’ verkend. Het is ook een uitdaging gebleken – een conceptual framework ontwikkelen voor iets nog niet bestaands. Ik verwacht dat haar onderzoek kan bijdragen aan het beter begrijpen van de dynamiek binnen een geïsoleerd levende (oceaan) community.
Resultaten van de scriptie
De resultaten van haar scriptie, de synthese. Het is veel te veel om in een blog te belichten. Ik pak een paar zaken eruit, heb tekstfragmenten uit haar scriptie gebruikt:
1. A first condition is the existence of a shared yet inclusive social identity. When residents see themselves as part of a joint effort, rules, restrictions, and responsibilities are more likely to be viewed as elements of collective functioning. A shared identity can thus contribute to motivation, reciprocity, and a willingness to contribute to common goals.
2. A second enabling condition for a resilient maritime community is legitimate and adaptive governance, for instance through a hybrid governing system. The maritime context requires clarity regarding safety, navigation, technical systems, emergency situations, and liability.
3. Another condition is a clear, yet revisable, division of roles. In closed living environments, clarity of roles provides predictability. Residents need to know who is responsible for more formal tasks: technical systems, food supply, cleaning, care, maintenance, safety, conflict mediation, and the management of shared spaces.
4. Furthermore, the establishment and conformity of shared routines can be considered another condition for facilitating a resilient maritime community. Routines provide structure in environments where living, working, resting, and collaborating are closely intertwined.
5. Equally important is the presence of meaningful social interaction. Social resilience is supported by recurring occasions when residents meet not only for practical purposes but also socially. This can take place during meals, shared activities, consultation sessions, leisure, joint care for the surroundings, or informal rituals.
6. Then, another condition is a physical environment that facilitates encounters, recovery, and autonomy. …. These spaces can influence which interactions are likely to occur, where tensions build up, and whether residents can temporarily distance themselves.
7. Yet another condition that can be considered when creating and/or maintaining an isolated maritime community, is the ability to recognise conflicts at an early stage and bring them out into the open for discussion in a timely manner as well. Conflicts are likely to arise and are practically unavoidable when people live together for extended periods, share resources, have to coordinate routines, and have limited opportunities to avoid one another.
8. Finally, social resilience is supported by recognising the ocean as an active and unpredictable environment. An isolated community that spends long periods at sea does not operate in a neutral space. Weather conditions, motion, supplies, technical faults, and the distance from support on land all influence day-to-day operations
Van scriptie naar verhaal
Als ik die acht resultaten vertaal naar het – fictieve – verhaal:
Zorgen dat de bewoners zich een groep voelen. Beleidsregels bepalen – hoe gaat dat Governance eruit zien? – die duidelijk en acceptabel zijn voor de bewoners. Zorgen voor zinvolle taken en routines. Zorgen voor betekenisvolle sociale events (feestjes aan boord organiseren!) – dat betekent ook nadenken over de rol van online activiteiten (die op een schip zeker mogelijk zijn). De ruimtes zo ontwerpen om tegemoet te komen aan de noden van de bewoners. Een methode bedenken om conflicten te kanaliseren; een vloeibare aanpak die verandert tijdens de reis van een jaar. Er zullen conflicten ontstaan – die moeten niet exploderen. Tenslotte: de oceaan is geen normale woonplaats – toen ik begon met nadenken over mijn boek, vroeg ik mij af: kunnen mensen überhaupt wel leven op die vloeibare omgeving die niet door mensen te controleren is? Intussen heb ik twee keer op een vrachtschip gevaren, hoop het iets beter te kunnen aanvoelen.
De scriptie van Saranki geeft een wetenschappelijke basis waar ik – met mijn verbeelding – op verder kan bouwen. Ik probeer een realistisch scenario te beschrijven in mijn boek, dus dat fundament is erg welkom.
Ik kan putten uit een goudmijn voor mijn verhaal. Hoe kan een geïsoleerd levende gemeenschap sociaalpsychologisch functioneren? Maar ook: wat zijn factoren die een gemeenschap uit balans kunnen brengen; waar gaat het fout? Dat is wat een schrijver wil weten, hij/zij schrijft over de menselijke conditie.
Ik wil Saranki en Peter enorm bedanken. Mijn verhaal kan verder – de psychosociale klippen van de menselijke groep vermijden – of er juist frontaal op botsen, omdat een fictief verhaal draait om conflicten, om de ontwikkeling van de personages. Protagonisten, die een jaar leven op een toekomstig schip op de oceaan.
